Carousel Hearts — Życie jako płótno i wieczne zaczynanie od nowa

Karuzela kręci się w kółko — serca wznoszą się, opadają, wracają. Carousel Hearts to mój najbardziej filozoficzny utwór na albumie: medytacja o tym, jak życie daje nam puste płótno, nawet gdy myślimy, że obraz jest gotowy.

Czym jest metafora karuzeli?

Cykle życia — miłość, strata, nadzieja, zaczynanie od nowa. Myślimy, że dotarliśmy gdzieś na stałe, a muzyka znów rusza i znów jesteśmy w ruchu. Karuzela nie zatrzymuje się; uczy nas, że recommencement to nie porażka, lecz rytm życia.

Co znaczy widzieć życie jako płótno?

To znaczy, że jesteś zarówno artystą, jak i dziełem. Każde doświadczenie to pociągnięcie pędzla — odważne, wahające się, czasem do przemalowania. Dni spędzamy na tworzeniu, rozbrajaniu i odtwarzaniu siebie. Nic nie jest trwałe — i to nie klątwa, lecz wolność.

Czy naprawdę uczymy się za każdym razem, gdy historia się powtarza?

Wierzę, że tak — nie zawsze świadomie, lecz warstwami. Drugi raz kochasz inaczej. Trzeci raz zaczynasz z mniejszym bagażem. Wznosimy się spiralnie, nie w kółko. Każdy obrót karuzeli dodaje głębi, nawet gdy widok wydaje się znajomy.

Dlaczego ten utwór jest bardziej poetycki niż twoje inne?

Bo niektóre prawdy trzeba poczuć metaforycznie, a nie wytłumaczyć. Nie chciałem pouczać o sensie życia — chciałem namalować obraz, do którego można wejść. Wirujący aranż, obraz karuzeli, łagodne narastanie — wszystko zaprasza do refleksji, nie do odpowiedzi. Posłuchaj Carousel Hearts i znajdź własną.

Czy wieczne zaczynanie od nowa jest wyczerpujące czy pełne nadziei?

Obie — i to jest szczerze. Czasem karuzela jest ciężka; innym razem to najpiękniejsza przejażdżka na świecie. Napisałem ten utwór, by trzymać obie prawdy naraz. Zaczynanie od nowa męczy — tak — ale też znaczy, że wciąż tu jesteś, wciąż gotów malować.