Cosmic Cabaret — Refleksja o przeznaczeniu i wolnej woli

Gdy nazywałem album Cosmic Cabaret, nie wybierałem tylko chwytliwego tytułu — nazywałem filozofię. Życie jako show: olśniewające, nieprzewidywalne, czasem absurdalne. Ale kto pisze scenariusz? To pytanie u serca tej płyty.

Co oznacza «Cosmic Cabaret» jako koncept?

Życie to kabaret — kosmiczny, większy niż jakakolwiek scena. Jesteśmy jednocześnie wykonawcami i publicznością, gramy sceny, których nie zawsze wybraliśmy, improwizujemy, gdy scenariusz się kończy. Album to rewia: każdy utwór inny akt, inny nastrój, inny róg tego samego wielkiego show.

Wierzysz w przeznaczenie czy wolną wolę?

Obie — i myślę, że to jedyna szczera odpowiedź. Niektóre drzwi otwierają się, zanim zapukasz; inne musisz pchać, aż zaboli cię ramię. Przeznaczenie stawia scenę; wolna wola to sposób, w jaki na niej grasz. Album żyje w tym napięciu — nie rozwiązuje go, tylko z nim tańczy.

Gdzie kończy się przeznaczenie, a zaczyna wolna wola?

W momencie, gdy wybierasz swoją reakcję. Nie kontrolujesz każdej sceny, ale wybierasz, jak ją grasz — z gracją, z humorem, całym sercem lub w połowie. Wtedy kabaret staje się twój. Część kosmiczna to scenografia; część kabaretowa to twoja improwizacja.

Dlaczego kabaret jako metafora, a nie coś innego?

Bo kabaret to radość i melancholia w tym samym oddechu — brokat i cień, śmiech i łzy. Jest performatywny, ale szczery. Życie wydaje mi się dokładnie takie: show, którego nie można próbować, gdzie muzyka ciągle się zmienia, a ty i tak musisz tańczyć. Cosmic Cabaret uchwyca tę dwoistość.

Czy utwór tytułowy albumu to filozofia w miniaturze?

Dokładnie. Cosmic Cabaret jako utwór to uwertura — stawia scenę, zaprasza do środka, każe zostawić powagę za drzwiami. Cały album rozwija się z tej jednej idei: staw się, graj swoją rolę, ciesz się jazdą. To poważna filozofia owinięta w feel-good groove.